کوچه ی رندان:
@kooche_rendan
این شعر مقام برگزیده ی دوم جشنواره ی بختی برای فردا کسب کرد
دردواره ی بختگان
آشنا هست قصه ات آری
قصه ای که شبیه عاشورا
بختگانی که سر بریدند و ...
دشت کربال همچو یک صحرا
سهمت از آب پشت سد قحطی ست
ساده بودی تو را کلک زده اند
جای درمان خشکسالی تو
روی زخمت فقط نمک زده اند
: می نویسم به دردواره ی تو
می نویسم اگرچه می خوانند
می نویسم جماعت خوابند
می نویسم عمل نمی دانند
می نویسم که یک پدر تنها
با همین آب داشت نان می داد
عده ای آب را که گل کردند
پدر از غصه داشت جان می داد
خاک مرگت چگونه سردی کرد
مردُم اینگونه برده اند از یاد
بختگانی که مثل عیسا بود
شد مسیحی که از نفس افتاد
نفست بوی زندگی می داد
نفست را به بند آوردند
مرگ را با تو امتحان کردند
استخوان در گلوی تو کردند
بغلت مملو از گلستان بود
مامنی مطمئن ولی حالا
آن بهشتی که در تو جاری بود
شد جهنم برای ماهی ها
وارثانی که از تو باقی ماند
غازهایی که بر نمی گردند
از تنت هی سراب می زایید
بخت ما را سیاه می کردند
بس که باران به پیکرت نزده
لب تو چون کویر چین خورده
مثل اینکه عصای موسی در
وسط رود کر زمین خورده
داغت آتش به جان من افکند
مثل ققنوس هی زدم پرپر
سحر و جادویشان طلسمم کرد
از تنم زاده تل خاکستر
فقر از هر دری که وارد شد
کفر را با خودش عجین کرده
کاسه ی صبر من پر از اشک است
صبر ایوب هم کم آورده
شاخه های امید خشکیدند
دیگر اینجا بهار با ما نیست
< ای کریمی که از خزانه ی غیب ... >
بعد سختی مگر نه آسانی ست ؟
کاش روزی به گوششان برسد
اشتباهاتشان پیامد داشت
بعد مقتول کردن سهراب
نوشدارو اثر نخواهد داشت
مجتبی ابرهیمی
@kooche_rendan
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم مهر ۱۳۹۵ ساعت 13:29 توسط مجتبی ابراهیمی mojtaba ebrahimi
|
مجتبی ابراهیمی